filmi izledikten sonra gecenin saat 02:41 i. içim hala kan ağlıyor. ne yapsam boş. amansız bir hastalık gibi ara ara yokluyorsun. filmde kısmen bizi buldum. özellikle o “ben seni haketmiyorum”  kısmı. sen hep bana böyle söylerdin. bugün bile bunun tam olarak manasını anlamış değilim. sen beni benim seni sevdiğim kadar sevmediğin için böyle düşünüyordun herhalde. şu  an ayla dikmen eşliğinde gözyaşlarımla seni anıyoruz. bunu bana neden yaptın ? şimdi mutlu musun? bu sorular ölene dek hep aklımı kurcalayacak.

dilerim ki mutlu ol sevgilim, ben olmasam bile, hayat gülsün sana, günahım boynunda, ağlayan bir çift göz bıraktın arkanda.